فَبِما نَقْضِهِمْ پس بشكستن ايشان مِيثاقَهُمْ پيمان خود را لَعَنَّاهُمْ برانديم ايشان را از رحمت خود يا مسخ گردانيديم يا خوارى جزيه بر ايشان وضع كرديم وَ جَعَلْنا قُلُوبَهُمْ و گردانيديم دلهاى ايشان را قاسِيَةً سخت به مثابه كه متأثر نشوند از مشاهده آيات و استماع تخويفات يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ مىگردانند سخنان توريت را يا نعت حضرت رسالت‌پناه عليه السّلام را از جايگاه آن يعنى صفت ديگرى را بجاى صفت پيغمبر ص وضع مىكنند يا كلمات توريت را مؤول مىسازند به تأويلات فاسده وَ نَسُوا حَظًّا و ترك كردند بهره تمام را مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ از آنچه پند داده شده بودند بدان در توريت از متابعت پيغمبر آخر الزمان وَ لا تَزالُ تَطَّلِعُ و هميشه هستى تو كه مطلع شوى عَلى خائِنَةٍ مِنْهُمْ بر خيانتى از جهودان إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ مگر اندكى از ايشان كه خيانت نمىكنند چون ابن سلام و اصحاب رض او فَاعْفُ عَنْهُمْ پس عفو كن و درگذر از ايشان اگر توبه كنند و ايمان آرند وَ اصْفَحْ و رو بگردان از ايذاى ايشان اگر التزام جزيه نمايند و گفته‌اند مطلق عفو و صفح بآية السّيف منسوخ است إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ به درستى كه خدا دوست مىدارد نيكوكاران را وَ مِنَ الَّذِينَ قالُوا و از آنان كه گفته‌اند إِنَّا نَصارى به درستى كه ما ترسايانيم خود را به خود نصرانى گفتند يا نسبت مىدارند به ديه نصران يا ناصره كه حضرت عيسى عليه السلام در آن وقت مىبود و يا آنكه مىگفتند نحن انصار اللّه و بر هر تقدير أَخَذْنا مِيثاقَهُمْ گرفتيم پيمان از ايشان چنانچه از يهودان گرفته بوديم فَنَسُوا حَظًّا پس ايشان نيز ترك كردند بهره تمام را مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ از آنچه پند داده شده بودند در انجيل از پيروى فارقليط كه احمد مرسل صلى اللّه عليه و آله و سلّم‌ست فَأَغْرَيْنا پس برانگيختيم بشومى پيمان‌شكنى بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ ميان ترسايان دشمنى ظاهر وَ الْبَغْضاءَ و بغضى نهان در دل إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ تا روز رستخيز و آن چنان است كه نصارى سه فرقه شدند همه دشمن يكديگر و بعضى از مفسران برآنند كه دشمنى انگيختيم ميان يهود و ايشان وَ سَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللَّهُ و زود باشد كه بياگاهد و خبر دهد ايشان را خدا بِما كانُوا يَصْنَعُونَ به آنچه ايشان مىكنند و آن خبر دادن بجز او مكافات خواهد بود .